LA MÀGER BATALHA VIKINGA (1000)
CAM.- La batalha d’Svolder se passèt en l’an 999 o 1000 prèp de l’oèst de la mar baltica. D’un costat lo rei Olaf Ir de Norvègia e los sieus aliats, de l’autre, Danemarc e Suècia. Olaf voliá unificar Norvègia en un sol estat e los daneses volián aver lo contraròtle del país e espandir lo cristianime a tota Escandinàvia.
Olaf tornava a Norvègia après atacar Wendland, en Pomerania, e patiguèt l’ataca suspresa d’ Svend Ir de Danemarc, amassa amb Eirik Håkonsson, Jarl de Lade. La flòta d’Olaf èra formada per 11 batèls. Mas ara èran atacats per mai de 70 batèls enemics. Las siás naus foguèron capturadas fins que solament demorèt lo batèl reial d’Olaf, Ormen hin Lange, que tanben foguèt capturada del còp qu’Olaf se lençava a la mar. Dempuèi alara Norvègia demorèt contrarotlada coma un feu de Danemarc e Suècia.
De fònts reialas
Las fònts istoricas mai interessantas sus aquela batalha son las sagas reialas escritas dos sègles après. La batalha es descricha amb prigondor. Segon aquelas la causa reala de la batalha foguèt lo matrimòni d’Olaf amb Sigrid l’Auterosa. Lo matrimòni capitèt pas e Olaf maridèt, fin finala, Thyri, fraire d’Svend Ir de Danemarc.
A l’epòca Norvègia èra devessida en pichons reialmes e l’autoritat centrala gaireben existissiá pas. Quand Harald Ir venguèt rei de Norvègia comencèt l’unificacion del reialme. Los sieus descendents luchèron contra divèrses senhors locals coma los Jarls de Lade al nòrd o lo rei de Vingulmark a l’èst. Los daneses tanben demandavan lo sud norvegian.
En 970, Håkon Sigurdsson, Jarl de Lade, èra l’òme amb mai de poder de tota Norvègia. Demorèt pagan. En 995 Olaf venguèt rei. Olaf volguèt cristianizar Norvègia mas i aguèt fòrça resistència pagana. Lo filh d’Håkon, Eirik Håkonsson, e Svend Ir de Danemarc venguèron enemics jurats d’Olaf.
Segon Adam de Bremen foguèt la mulher d’Olaf qui provoquèt la guèrra. Olaf se dirigiguèt a Danemarc per l’atacar pr’amor qu’aquesta aviá pas pagat la dòt. Se n’anèt cap a danemarc amb solament 11 batèls. Puèi se n’anèt a cercar d’aliats a Pomerania. Pel camin foguèt atacat.
Segon divèrsas fònts istoricas dels 11 batèls d’Olaf lo batèl Grua aviá 30 remaires, e la nau Sèrp èra longa, bèla e daurada. La nau Sèrp Longa èra, pasmens, sonque legenda. La flòta d’Olaf navegava en linha e veiguèt l’enemic mas faguèt pas res per l’evitar. Segon lo rei los daneses èran brica braves e podián pas jamai ganhar la batalha. Totun lèu veiguèt que fòrça batèls èran tanben norvegians.
Olaf presentèt batalha en tot virar las naus a aufrir una linha laterala. La Sèrp Longa demorèt al cèntre. De daneses e de norvegians foguèron rebutats al començament amb de grandas pèrdas. Alara lo Jarl Eirik ataquèt la nau centrala e la capturèt. Puèi contunhèt l’ataca contra totas las autras naus, una darrièra l’autra. Fin finala, sonque demorava la nau reiala.
Un arquièr del rei Olaf assajèt d’aucir lo Jarl Eirik. Alavètz lo jarl Eirik ordonèt a un lapon d’utilizar tanben lo sieu arc que trinquèt l’arc de l’arquièr reial. Olaf demandèt qu’èra aquò ? E coma responsa recebèt una premonicion, l’arc se trincava pr’amor que Norvègia tanben. Fin finala, la nau reiala tanben foguèt capturada.
Olaf se lancèt al mar mas i a de fònts istoricas qu’afirman que subrevisquèt. Los aliats devessiguèron Norvègia en 3 estats. Olaf de Suècia aguèt Trondheim, Møre og Romsdal, lo reialme de Romsdal e los de Ranrike. Svend Ir aguèt lo reialme de Vijen e la rèsta de Norvègia demorèt jos lo contraròtle d’Eirik Håkonsson, vassal d’Svein.
