D’ARBRES BONS E D’ARBRES MAISSANTS
CAM.- Un nòu estudi demòstra qu’a l’epòca medievala los europèus cresián que i avián de bons e de maissants arbres. Segon aquò, los arbres èran quicòm mai qu’arbres a l’Edat Mejana e èran lo simbòl de la lucha etèrna entre lo diable, la vida e la mòrt. Los ancians grèc e romans ja o cresián, a mai de los barbars del nòrd europèu. Aquesta cresença foguèt descobèrta fa pas gaire.
A l’Anglatèrra medievala divèrsas espècias d’arbre èran consideradas coma de bons arbres. Lo telh (Tilia) n’èra lo principal. Per ansin, los telhs èran admirats pr’amor que vivián fòrça ans e las siás flors balhavan un perfum prigond e agradiu. Foguèron usadas per ajudar a dormir pendent de sègles. Eran plantats prèp d’ospitals justament pr’açò. La siá fusta tanben èra plan aimada per far d’instruments musicals.
Lo casse e l’olm tanben èran plan aimats. Lo fraissse èra considerat pels alemands coma un arbre que podiá atraire la lutz divina. Lo beç, per contra ajudava en cèrts rituals per far venir net lo cors e per provocar la fugida dels mals esperits.
E d’arbres maissants
Los europèus de l’edat mejana tanben cresián que i avián d’arbres maissants o diabolics e que la sola preséncia d’aquestes podiá èsser restacada amb la mòrt e lo dangièr. Un d’aqueles èra lo tuèis (Taxus), plantat sovent prèp de cemetèris. La cultura medieval associava aqueles arbres amb l’autre mond, lo mond de mai enlà e en Alemanha èran nomenats Todesbaum, çò que vòl dire Arbres de la Mòrt. La siás fuèlhas avián de poison e la fusta èra usada per bastir d’arcs o de taüts. Pasmens, d’angleses, escoceses e de galeses ne pagavan un grand prètz pr’amor que lo volián per bastir lo celèbre Arc Long. Benlèu pensavan que lo poison de la fusta d’aquel arbre ajudariá a aucir l’enemic.
Lo noguièr, d’un autre costat, tanben èra considerat coma un arbre diabolic. Segon mai d’un escrivan medieval, formava part de la flòra satanica. Se desiá que la raiç aviá de poison e qu’auciá totas las plantas al torn de l’arbre. Se i arribavan d’animals podián venir malauds. Dormir jos un noguièr provocava de fiebre, mal de cap e la visita del diable. Encara al sègle XXn en fòrça lòcs del continent europèu caliá demorar lonh dels noguièrs.
Pasmens, las noses èran plan aimadas e usadas per manjar e far de productes medics. Las fuèlhas èran usadas per balhar de color negra a la rauba. E la siá fusta èra la basa de fòrça esculturas artisticas estonantas. Deviá pas jamai èsser tocat, totun.
Aquela cresença sus lo noguièr confirma que l’imatge que los abitants europèus de l’edat mejana sus cèrts arbres èra plan complèxa. E, sovent, contradictòria. Aquò confirmariá que lo mond simbolic medieval foguèt plan complèxe e que segon aquel un arbre podiá èsser plan aimat o plan asirat segon la region o l’epòca.
Fotografia Principala: Pixabay.
