SEISSONS, LO DARRIÈR BASTION DE L’EMPÈRI

Francesc Sangar.- Tradicionalament l’istoriografia confirmèt que l’Empèri Roman d’Occident finiguèt l’an 476 amb la deposicion del darrièr emperaire Romulus August. Mas pendent dètz ans existiguèt un territòri al nòrd de Gàllia, entre los flumes Somme e Loir, que contunhèt amb una estructura similara e venguèt lo darrièr bastion del mitic empèri: lo Reialme de Seissons, governat pel general Afrani Siagre (430 – 487), nomenat pels germanics coma “Rei dels Romans”, malgrat que lo meteis Siagre se reconeissiá sonque coma lo governador d’una província romana. Sembla que jamai aguèt pas de volontat de venir rei o emperaire.

Cossí arribèt Afrani Siagre a aquela posicion? Èra filh del “magister militum” Egidi, una sòrta de grand general dins l’armada (coma un ministre de Defensa). L’an 464, quand moriguèt, lo sieu filh Afrani Siagre “ereitèt” la carga sens d’oposicion. Amb de circonstàncias tan malaisidas dins l’Empèri, a Roma preferiguèt que lo filh del defunt Egidi contunhèsse amb las meteissas foncions que lo sieu paire. Dins la capitala imperiala los problèmas mancavan pas amb un empèri en desintegracion.

Vertadièrament, Afrani Siagre governava amb lo títol de “dux” (governador provincial) lo territòri del nòrd de Gàllia amb una autonomia totala (poiriam dire sobeiranament) sens d’interferéncias de Roma. Fin finala, l’emperaire Romulus August, gaireben un mainat, foguèt deposat l’an 476 pel general germànic Odoacre.

 Lo reialme de Seissons

Mas Afrani Siagre contunhèt de governar lo reialme de Seissons, amb la capitala a la vila del meteis nòm (en latin Novilunum) e ont i aviá d’autras vilas coma Lutetia Parisiorum (l’actuala París) o Durocotorum (l’actuala Rems). Lo dux acceptèt pas lo govèrn d’Odoacre e reclamèt la reconeissença coma “governador provisòri de Roma” en esperant la restitucion de la monarquia imperiala amb lo candidat que revenguèsse. Una comunicacion sens succès a Zenon, alavetz emperaire de l’Empèri Roman d’Orient, foguèt enviada.

Dins la societat d’aquel reialme, lo cristianisme catolic èra la religion oficiala, malgrat l’existéncia de comunautats crestianas arianas, e la vida èra fòrça militarizada, una condicion necessària se pensam a las circonstàncias belicas de l’epòca. Lo reialme de Seissons demorava isolat e encerclat pels sieus enemics.

 Lo sieu paire aviá governat tanben de facto lo territòri dempuèi l’an 461 fins a la siuena mòrt l’an 464. Aquel reialme aviá paur d’una envasion dels pòbles germanics, mai que mai dels francs, establits a l’èst, e dels visigòts, al sud.

 L’istòria d’aquel reialme foguèt brèva. Clodovèu I, rei dels francs, decidiguèt luchar per conquistar lo reialme de Seissons. L’an 486 se produsiguèt la batalha finala, e desbrandat Afrani Siagre, demandèt d’ajuda a la cort del rei visigòt Alaric II. Per evitar d’afrontaments entre los francs e los visigòts, aqueles darrièrs liurèron Afrani Siagre a Clodovèu. Lo dux foguèt executat après e lo territòri del sieu reialme foguèt annexat fin finala al reialme dels Francs. Catorze ans d’un reialme qu’assajèt de manténer la sobeiranetat e lo remembre de l’ancian Empèri Roman a Occident.