POÈTA DE LA CORT

CAM.- Jordi de Sant Jordi, foguèt un dels màgers poètas catalans del sègle XVn. Foguèt nòble e tanben militar, e nasquèt en Valéncia entre 1395 e 1400. La data finala de la sieuna mòrt encara es pas estada confirmada per cap expèrt malgrat que fòrça d’eles creson que moriguèt en 1424 pr’amor qu’a començament d’aquel an ja aviá escrich lo sieu testament.

Sant Jordi foguèt, malgrat la sieuna vida, d’origina plan umila, car lo sieu paire foguèt un esclau liberat. En 1420 participèt en l’expedicion navala a Sardenha. A l’epòca èra ja camarlenc reial en palais pr’amor qu’èra plan aimat pel rei catalan Anfós lo Magnanim.

Per ansin, luchèt en Calvi e tanben al sètge de Bonifacio, al costat totjorn del sieu rei. Dintrèt puèi en Nàpols (1423) mas quora ataquèron la vila los Sforza de Milan foguèt fach presonièr. Foguèt ailà quand escriguèt una de las sieunas pus màgers poesias Presoner, ont confessava que remembrava amb tristesa la còrt e la bèla vida qu’ailà i aviá. Tanben demanava èsser liberat lèu pel rei.

Un poèta de la còrt

Jordi de Sant Jordi foguèt totjorn un poèta de la còrt. Foguèt considerat dins lo grop de poètas joves que i aviá totjorn prèp de la reina Margarida de Prades, vídoa del rei catalan Martin l’Uman. Aital, escriguèt qualcunas poesias (Midons e Estramps) que ne fan referéncia indirècta. Foguèt tanben a la còrt ont coneguèt Andreu Febrer e tanben lo Marqués de Santillana.

Uèi sonque demòran 18 poesias de Jordi de Sant Jordi e pr’amor d’aquò se considèra que la siuena òbra es cuèrta. La tematica causida foguèt, mai que mai, d’amor, e plan restacada amb lo mond dels trobadors e de la fin d’amor. Cal remembrar qu’a l’epòca los poètas catalans encara avián una fòrta influéncia del fin amor occitan malgrat que ja fasiá dos sègles qu’ambedoas nacions èran estadas desseparadas pels franceses a Murèth (1213).

Totun, l’òbra de Jordi de Sant Jordi, coma la d’autres poètas d’aquela epòca, an fòrça influéncias de trobadors coma Pèire Vidal o Folquèt de Marselha e, mai que mai, d’Arnaut Daniel. Una de las poesias mai bèlas d’aqueste autor es, sens dobte, Estramps, de tematica amorosa.

A Estramps, Jordi de Sant jordi comença amb una descripcion de l’imatge de la dauna dins l’uèlh del poèta. Tanben es una poesia trista pr’amor que sovent es dirigida vèrs de sòmis e d’idèias nostalgicas. Petrarca tanben foguèt remembrat cossí fasián alara fòrça autors catalans, que descorbrissián la poesia italiana del Trecento.

A la poesia Los enuigs (Los enuègs), per contra, seguís la linha del trobador Cerverin de Barcelona. Tanben foguèron celèbres ja pendent la sieuna epòca las poesias de Crida a les dones, e Lo canviador, que parla de las trapas umanas quora i a un cambiament de moneda.

Un trobador modèrn

La poesia de Jordi de Sant Jordi es considerada uèi coma una òbra que contunhèt la tradicion trobadoresca malgrat èsser ja pas pus de poesia de trobadors. La sieuna poesia  Cançó d’opòsits es de tematica medievala anciana trobadoresca mas tanben s’i pòt trobar l’influéncia del poèta italian Petrarca.

D’efièch, lo catalan (valencian) usat pel poèta valencian es encara plen de paraulas occitanas, malgrat que la basa siá ja totalament catalana. Qualcunas de las sieunas poesias foguèron donadas a conéisser al public catalan actual a travèrs de la musica e lo cant del celèbre cantaire valencian Raimon (Desert d’amics, e Cançó d’opòsits) e, pr’amor d’aquò, uèi son de poesias plan celèbras als Païses Catalans.