UN VIATGE MITIC, MARCO POLO (5)
Francesc Sangar.- Èra arribat lo moment del retorn a Venècia, vint-e-quatre ans après. L’emperaire chinés encarguèt als Polo que pendent lo viatge acompanhèsson la princessa Kokacin, mas possiblament per qualques causas de seguretat, aquel viatge traversèt los oceans. Es la rota maritima del retorn de Marco Polo.
Embarquèron al pòrt de Zaitun. Lo sieu trajècte se basava en navegar al bòrd de las còstas de la China meridionala. A Indochina governava en aquela epòca lo linhatge dels Khmers. Segon qualques cronicas chinesas aquela dinastia èra “vassalha” dels emperaires chineses, e mai qu’unes ans après, cap a començaments del sègle XIV, aquel vassalhatge foguèt trincat.
La seguenta estapa foguèt lo territòri de Malaca (l’actuala Malàisia), qu’en aquela epòca patissiá una granda decadéncia provocada per las guèrras que s’avián produsit dins del sieu territòri, desirat per la siuena estrategica situacion (contraròtle militar, rotas maritimas comercialas…) per divèrses reis del sieu environ.
L’illa de Sumatra, tanben èra uan pèça importanta del comèrci marin de la region, foguèt visitada pels Polo. Aquela illa viviá un procès d’islamizacion per la conversion a aquela religion del rei de Samudra. Sumatra èra pas encara nomenada amb aquel nom. Aquela denominacion proven del viatge que l’explorator e viatjaire musulman Ibn Battuta pendent lo sègle XIVn, en la descripcion del sieu viatge, mencionèt lo nom de Sumatra coma una derivacion fonetica de Samudra.
Après crosar lo golf de Bengala, la seguenta estapa foguèt l’illa de Ceilan (actual Sri Lanka), ont se produsissián de manièra abituala de guèrras entre la majoritat bodista e la minoritat tamil situada a la region septentrionala de l’illa. Amb direccion cap al nòrd, lo vaissèl arribèt a la Peninsula de Khathiawar (uèi, Índia) e desembarquèron a la vila d’Ormuz (uèi Iran), un dels principals pòrts del continent asiatic, ont contunhèron lo sieu trajècte terrèstre.
L’arribada a Ormuz
Dempuèi lo sègle Xn fins al XVIIn, Ormuz foguèt un prospèr reialme, considerat sinonim de riquesa, amb una populacion de pèrsas e d’arabis, que possedissiá una de las flòtas mai grandas del mond (qualques istorians asseguran que la siuena flòta superava los cinc cents vaissèls). Un dels comèrcis mai importants qu’aviá l’economia del reialme èra lo comèrci d’esclaus. Malgrat aquela situacion economica e defensiva, Ormuz l’an 1262 aviá perduda parcialament la siuena sobeiranetat e èra venguda un reialme vassalh de l’Empèri Pèrsa.
Dempuèi Ormuz tornèron a Tabriz e a Trebizonda, vilas visitadas penndet lo primièr viatge. E arribèron, fin finala, a Constantinòple, darrièra estapa de la rota terrèstre. Parlar de la Constantinòple medievala ocupariá un sens fin d’articles. Capital de l’Empèri Bizantin, o cossí disián los meteisses abitants “romans orientals”, pr’amor que se consideravan los eretièrs de l’ancian Empèri Roman, en aquela epòca patissiá una evidenta decadéncia. Pas gaire decadas abans, aviá atengut lo poder lo linhatge dels Paleològs, mas èran encara visibles las consequéncias de las Crosadas organizadas pels crestians de l’Euròpa Occidentala, e totjorn jos la menaça dels turcs otomans. Fin finala, al pròche capítol los Marco arriban a Venècia.
