LA BATALHA DE SETA (544)
CAM.- Fa pas gaire la premsa occitana confirmava la preséncia de rèstas d’una batalha a la vila de Seta. La meteissa opausèt las armadas franca e visigòta en l’an 544, justament aprés l’ataca a la peninsula iberica per part dels francs aprés la sieuna victòria sus los visigòts a Vouillé (507). Segon semblariá, la descobèrta foguèt confirmada per l’istorian d’aquela vila Laurent Virenque.
La batalha finiguèt de biais plan marrit pels visigòts, qu’aprés desfachar los francs plan mai al sud, causiguèron assajar d’atacar los francs: pasmens, segon Virenque, la batalha finiguèt lèu e venguèt mai un chaple de gòts que non pas una vertadièra batalha. Lo luòc ont aquò passèt foguèt prèp de la vila qu’uèi es Seta e qu’alara exisitissiá pas.
Car en aquela epòca las cronicas parlan pas de Seta mas d’un airal conegut amb lo nom de Setius Mons. Plusors letras manuscrichas de l’epòca confirmarián lo nom e la situacion de l’airal al torn de l’actuala vila de Seta, Segon mai d’un istorian poiriá èsser que ja i aguèsse una plan pichonèla vila al luòc, a l’extrèm del territòri visigòt de Septimània, que tombariá jamai en poder dels francs e que sonque tombèt quand arribèron los aràbis e berbèrs en 711.
L’istòria pus anciana afirma que l’armada franca auriá assajat de dintrar en territòri iberic aprés Vouillé. De fònts coma l’Istòria de França (1720) de Gabriel Daniel (1649-1728) ne parlarián d’aquel assag de conquista franca. En 543, segon Daniel,”l’armada franca auriá patit una granda desfacha davant de la vila de Saragossa quand lo general e posterior rei visigòt Teudis los ataquèt”.
Totun, l’armada franca se retirèt lèu e tornèt a crosar los Pirenèus aprés negociar amb los visigòts una trèva de sonque un jorn en escambi de cèrta soma d’argent.
L’ataca dels francs
Isidor de Sevilla (560-636) tanben confirmèt aquela batalha de Seta aprés escriure que los francs ataquèron Septimània en 544 en tot atacar e conquistar la pichona vila de Seta, situada sus lo cap del meteis nom”.
Segon Daniel, d’un autre costat, los visigòts menèron la siá armada a travèrs de la mar per assajar de tornar conquistar aquela pichona vila septimana. Mas aprés desbarcar desmembrèron de daisar una gàrdia per susvelhar una possibla ataca franca. “Los francs alara, çò daissèt escrich Daniel, profechèron aquela escasença per susprene los gòts: pendent l’ataca los visigòts se trobèron plan mal situats entre l’armada franca e la mar. E la batalha venguèt un chaple, car cap gòt poguèt subreviure, totes foguèron faches presonièrs o aucits”.
Segon l’istorian Daniel lo rei franc Clotàri auriá ordonat crear cèrtas medalhas per rebrembar aquela batalha, que foguèron creadas a Marsèlha (ostrogòda fins a l’an 539). Puèi negocièron un armistici amb los gòts que daisseron las frontièras mai o mens parièras fins al sègle VIIn. D’autres istorians coma lo comte de Peyronnet (1778-1854) tanben aurián confirmat l’existéncia de la batalha de Seta en 1835.
