L’ARRIBADA DELS GRIMALDI A MÓNEGUE
Francesc Sangar.- La dinastia Grimaldi e lo Principat de Mónegue son dos concèptes inseparables. Mas cossí arribèt aquela familha a conquistar e governar lo segond estat independent mai pichon en superfícia del mond ?
Lo conflicte entre de guelfs e de gibelins s’aviá estendut pel nòrd de la Peninsula Italiana e las regions pròchas. Se basava en la supremacia del Papa o de l’emperaire del Sant Empèri Roman Germanic. Doas autoritats, la primièra religiosa, la segonda politica e militara, que luchavan pel poder. Los guelfs, de l’ostal de Bavièra, defendián l’autoritat del Papa de Roma, e los gibelins, de l’ostal de Waiblingen, defendián l’autoritat de l’emperaire.
La conquista de Mónegue
La nuèch del 8 de genièr de 1297, Francesco Grimaldi, del partit dels guelfs, nomenat pels sieus enemics coma “il Malizia”, conquistèt la fortalesa de Mónegue, proprietat de la republica de Gènoa, vestit de monge franciscan. Dins de las muralhas de la vila, dobriguèt las pòrtas, e permetèt la dintrada dels òmes armats que l’acompanhavan e del sieu cosin Rainièr, senhor de Canha, qui vendriá lo primièr sobiran de Mónegue pendent quatre ans.
Lo primièr Grimaldi sobiran foguèt expulsat après la desbranda dels guelfs l’an 1301. Lo conflicte amb la vila de Gènoa foguèt constant, e Rainièr I s’alièt amb la monarquia francesa e mostrèt la siuena fidelitat pendent la batalha de Zierikzee contra los neerlandeses.
Aprés, lo sieu filh Carles, en tot mantener aquel afrontament amb los genoveses, recuperèt Mónegue lo jorn 12 de setembre de 1331 e foguèt proclamat “Senhor de Mónegue”, en creant una linha de succession amb lo sieu paire.
Los cambiaments de sobeiranetat contunhèron, dins del marc d’aqueles conflictes pel contraròtle de la Mediterranèa Occidentala, fins que, fin finala, la dinastia dels Grimaldi consolidèt lo sieu poder pendent lo sègle XV. Justament l’escut del Principat de Mónegue incorpòra l’imatge de dos monges franciscans armats amb d’espasas, coma remembre d’aquela gèsta de la fin del sègle XIII.
Fotografia principala: Salvatore Fremi
