Trobadors

ARNAUT DANIÈL, LO POÈTA DEL TROBAR RIC

 

Francesc Sangar.- Lo Perigòrd foguèt un territòri qu’aportèt de grands creadors a la lirica trobadoresca, coma Bertran de Bòrn, Giraut de Bornelh e Arnaut Danièl (1150 – 1210). La siuena familha, de la vila de Rabairac, èra d’origina umila, e foguèt tanben capelan pendent unes ans. La primièra referéncia es la siuena preséncia l’an 1180 pendent los actes de la coronacion del monarca Felip II August de França, mas foguèt promogut pel rei Ricard Còr de Leon d’Anglatèrra, lo rei Anfós d’Aragon e pel comte Guilhèm de Montpelhièr, de grands defensors de la poesia trobadoresca. Foguèt un grand admirador de l’estadista roman Juli Cesar e foguèt influenciat per l’òbra literària del tanben roman Ovidi.

L’argument de los sieus poemas incorpòran magistralament l’onirisme.

Arnaut Danièl foguèt lo grand poèta del “trobar ric”, amb d’artificis verbals e metrics, d’images plasticas amb un cèrt “barroquisme”, qu’autrejan a las composicions poeticas una granda dòsi de musicalitat.  En los sieus dètz-e-uèch poèmas, escriches entre los ans 1180 e 1200 e abitualament de tematica amorosa, se presenta amb l’expression “Ieu sui Arnauts”.

Lo grand poèta del trobar ric

L’argument de las siuenas creacions poeticas incorpòran magistralament l’onirisme. Arnaut Danièl patissiá pas de nostàlgia per la sieuna dama, Arnaut Danièl la soniava. E mejançant aqueles sòns, podiá viure lo sieu amor e lo sieu desir.

Mas Arnaut Danièl es conegut tanben per l’invencion de la “sestina”, un poèma qu’utiliza sièis paraulas que provengan de qualques camps semantics totalament aluenhats, e crèan d’unes vèrses d’una granda riquesa lexicala.

La siuena reputacion foguèt tan elevada que Dante Alighieri al capítol XXVI del Purgatòri de “La Divina Comèdia” mencionèt aquel grand trobador coma lo melhor de tota la lirica trobadoresca “fu il miglior fabbro del parlar materno” (lo melhor orfèbre de la lenga mairala) e incorporèt un brèu fragment en occitan en aquela òbra mèstra de la literatura italiana. E tanben Petrarca expliquèt qu’èra “gran maestro d’amore” e “fra tutti il primo” (lo primièr de totes).