LA NAISSENÇA DEL COMTAT DE NIÇA (1388)
CAM.- Lo comtat de Niça foguèt un ancian estat de Savòia. Naissèt coma comtat en 1388 pr’amor de la desseparacion de Niça de Provença en mièi de la Guèrra de Succession de Provença. Foguèt reconegut coma estat per Savòia en 1419, malgrat que coma estat vassal del Sant Empèri Roman Germanic. En 1793 lo territòri venguèt part de la nòva Republica francesa, puèi venguèt part de Sardenha en 1814 per èsser annexada, fin finala per l’estat francés en 1860.
Aital, en 1380, la comtessa Joana Ira de Napòls en vèire qu’aviá pas de filhs, adoptèt Loís d’Anjau, fraire del rei de França Carles Vn. Mas lo Duc d’Arezzo, del partit provençal anti-angevin ordonèt de l’aucir. Aquò provoquèt una guèrra de succession que sonque finiriá amb la victòria del partit de los Anjau. Foguèt alara quand lo comte de Savòia, Amadèu VIIn comencèt a negociar amb Joan Grimaldi, governador de Niça, se aquesta podiá se desseparar de Provença, pr’amor que Savòia voliá una sortida a la mar.
La populacion de Niça acceptèt lo cambiament de soberaneitat pr’amor dels discorses de Joan Grimaldi en tot demanar proteccion dels franceses. L’acòrd foguèt signat a l’abadiá de Saint Pons lo 28 de setembre de 1388. Aprés la signatura, la vila de Niça e la sieuna comarca, a mai de las vals del naut Var, Cians, Tinea e Vesubi demoraràn savoianas. En 1388 Niça tornèt a signar un tractat amb Savòia que confirmava que Niça jamai demorariá francesa al futur.
Una armada importanta
En aquela epòca Niça aviá una armada plan granda e demorava plan administrada. Lo governador èra savoian, mas Niça venguèt la capitala d’un territòri ont los franceses i podián pas dintrar. Per ansin, e malgrat que la signatura de 1388 èra sonque temporala, un nòu acòrd foguèt signat en 1391 quand la populacion de Niça aumenatgèt tornarmai lo comte de Savòia. Mas los d’Anjau i èran pas d’acòrd.
En 1419 la veuda de Loís d’Anjau, la reina Iolanda, renoncièt als sieus dreches sus Niça. E l’emperaire Sigismond de Luxemborg confirmèt la cession del comtat a Savòia coma territòri vassal imperial. Mas totas las grandas familhas feudalas, franc dels Grimaldi, los Berre o los Lascaris, emigrèron a Provença. Calguèt qu’Amadèu VIIn creèsse una nòva classa feudala locala. Joan Grimaldi recebèt mai de 20 feus coma reconeissença del prètzfach.
En aquela epòca, lo Monaco dels Grimaldi, qu’alara aperteniá a Gènoa, foguèt reconegut pel rei de França e tanben pel duc de Savòia. Èra l’an 1489. En Provença lo rei Renat perdiá Provença, que passava a mans de l’estat francés. Loís XIn declarèt ereitièr de Provença a Carles Vn d’Anjau. Mas en 1481 aqueste balhèt tot lo comtat a Loís XIn de França, que venguèt doncas francés. Mas Niça venguèt pas francesa e demorèt desseparada de la corona francesa fins a la fin del sègle XVIIIn, çò que vòl dire que capitèt plan pendent l’epòca medievala malgrat qu’èra un pichonèl estat amb d’enemics pertot.
Fotografia principala: Niça/Wikipèdia.
