LA BARCELONA MEDIEVALA

Demest los sègles V e X fòrça vilas de l’Euròpa occidentala patiguèron una grèva crisi e sovent tanben un dels prètzfaches pus importants foguèron las atacas a aquestas per armadas envasivas. Aqueste periòde de declin foguèt long, plan long, al Mediterranèu. E de vilas coma Barcelona (qu’aviá demostrat que podia èsser plan importanta pr’amor de las siás muralhas al costat d’autras que devián èsser capdaus mas que patiren un grèu sacatge, coma Tarragona) poguèron, fin finala, reviscolar tornarmai tre los sègles X e XIII. La demografia tornèt a créisser e i aguèt una evolucion e conquista del territòri que i aviá al sieu torn. Lo contraròtle territorial venguèt lèu.

Barcelona èra estada una vila mediterranèa que foguèt jamai cap de província imperiala e doncas tre los sègles V e XI demorèt barrada dins las siás muralhas romanas, que la salvèron mai d’un còp quand arribèron los gòts. Pauc a cha pauc comencèt a s’espandir e bastir muralhas pus longas.

La naissença de nòus borgs

Totas, o la majoritat de vilas de l’edat mejana patiguèron l’espandiment e naissença de nous borgs o vilas nòvas amb nòvas muralhas. Lo cèntre de la vila se desplacèt vèrs lo mercadal, qu’ara sortissiá, temporalament, de las muralhas de Barcelona. La vila medievala cridèt mai populacion e aquò entraïnèt tanben mai d’activitat economica. Lèu venguèt lo cèntre de poder.

Pendent la segonda mitat del sègle XIII Barcelona bastiguèt una nòva muralha amb desparièrs borgs nous, qu’avián nascut dempuèi lo sègle X. Lor nuclèu èra lo Rec Comtal, amb nòvas glèisas e nous monastèris. L’origina de cada borg arribèt pr’amor, tanben, de l’activitat comerciala nòva; lo borg de Mar, apròp de la mar e lo de Sant Pèire, pr’amor que i avián molins e una cèrta activitat industriala. Al costat d’aquò, los ostals amb camps de coltiu contunhèron parièr.

Al sègle XIV la vila tanben aviá bastidas qu’èran sonque propietat reiala (e que cap nòble podiá contraritlar). Aital, demest las bastidas pus importantas de propietat reiala que i aviá a Barcelona, cal nomenar lo Palais Reial, lo Palais Mendre, l’ostal del Luòctenent, lo Salon de Cent, la Lòtja, la bastida del Froment e encara las Drassanas.

Tre lo sègle XIII e X Barcelona pasmens, patiguèt desparièras crisis mas contunhet a l’ora d’espandir las muralhas. Venguèt mai importanta pr’amor d’una màger activitat comerciala e industriala e mai encara pr’amor qu’èra la capitala d’un reialme; la Corona Catalana e Aragonesa.

Nòvas bastidas foguèron creadas; divèrses palais, la Diputacion del General (aprés Generalitat de Catalonha), lo Govèrn Municipal o encara lo Salon de Cent per i realizar d’activitats economicas. Foguèt bastida una nòva Catedrala e un nòu Palais per l’Evèsque. A la fin del sègle XIV pas dengun podia qüestionar que la vila de Barcelona foguèsse la capitala del Principat de Catalonha e la Corona d’Aragon pr’amor que cap de las autras grandas vilas del reialme avián la meteissa activitat comerciala, marina o terrèstra.

La Redaccion